Romeo  : Ons zorgen kindje
                                                                                         25/02/2003 – 06/03/2009 om 13 uur.
 

Vanaf dat ik je foto zag als kleine uppie was het een uitgemaakte zaak, jij zou de mijne zijn.
9 weken hebben we gewacht en dan zijn we met de boot je komen ophalen in Engeland.
 

Met heel veel plezier hebben jij en ik samen geshowd,

we wilde jouw als dek reu, maar dit mocht niet zijn.
Je was zo knap en lief, iedereen hield van je en vond je tof.     
Ons plezier heeft spijtig genoeg maar 2 jaartjes mogen duren toen werd je enorm ziek.
We hebben met veel moeite jouw leven zo aangenaam gehouden als dat mogelijk was.
 

Jouw ziekte heb je te danken aan de grote fokkers die over alles hun mond houden,

hopelijk komen ze ooit tot inkeer want wat jij mee maakte is niemand gegund.
 

Het hele gezin heeft dag en nacht voor je gezorgd, nooit was je alleen. Ik heb vele slapeloze

nachten aan je zijde door gebracht , maar heb dit voor jouw lieve schat met veel plezier gedaan.
 
We hadden altijd gedacht dat de epilepsie zijn tol zou eisen, maar deze was nog heel goed
onder controle te houden. De medicatie die je kreeg heeft zijn tol geëist en niet de ziekte zelf.

Je lever was helemaal op door de medicatie, we hebben nog van alles geprobeerd,
Maar de dierenarts zei dit is alleen maar rekken van een leven en zeker voor Romeo niet goed.
 
Van daar dat we besloten om je te laten gaan want we wilden niet dat je zou gaan lijden.

We maakte een afspraak met de dierenarts wanneer je zou ingeslapen worden,

Die bewuste voormiddag hebben jij en ik nog helemaal alleen door gebracht,
Je lachte nog naar mij, we hebben nog even geshowd, foto’s gemaakt,  geknuffeld en zo ,
maar jij voelde wat er gebeuren ging.
Toen de dierenarts binnen kwam liep je weg dat deed je nooit, ik had echt het gevoel dat jij
het nog niet tijd vond om te gaan, dit gevoel had ik al sinds begin van de week dat we een
afspraak gemaakt hadden. Ik vond het ook nog niet tijd maar kon niet goed nadenken.
 

Maar lieve schat we wilde je laten gaan vooraleer je nog zieker werd, hoop dat je dit begrijpt.

Mijn enige troost is dat je nu niet meer lijd onder je ziekte.
 

Soms schrik ik wakker en denk dat ik je bench hoor wanneer je een aanval krijgt,

Nooit meer zal ik je horen kloppen op het raam om naar buiten te gaan,
nooit meer je gebrom horen want je was een echte mopper kont maar bedoelde het wel goed.
Nooit nog zal ik je mooie lach zien, maar schat aan je blijven denken zal ik altijd doen.
 

Voor jouw is het beter zo, ik zal nog wel een tijdje lijden maar troost me dan met alles

wat ik nog van je heb,je riem, je haar, je knuffel , je had er maar 1 die je echt lief had,

deze heeft je geur nog en kan ik af en toe toch even dicht tegen me houden .
 

Je staat nu in een urn op de kast samen langs Rai.

Zodat je toch nog een beetje in ons midden bent,

in onze gedachten en in ons hart zul je altijd zijn.
 

We missen je en je zult altijd mijn grote vriend zijn.

Dikke knuffel en kussen.

Je vrouwtje.  

 
Romeo zijn laatste foto's :

        

                    

        

              

         

                

        

               

        

               

         

             
   
                     
   
                     
   
                     
   

         

             
 
                                                                                            
 
Deze onderstaande foto is er eentje van Romeo in zijn goede tijd :
                                                                                                   

 

Rust zacht lieve vriend

 

 

( Romeo zat in een bench voor zijn eigen veiligheid )

                                                                  BACK